Νομίζω ότι όλα πρέπει να γίνονται με μέτρο και κανείς δεν πρέπει να περνάει τα σύνορα. Κάποτε είχα ένα περιστατικό που ακόμα με εκνευρίζει. Παντρεύτηκα τον Ιγκόρ πριν από επτά χρόνια και έχουμε δύο παιδιά. Ο μεγαλύτερος γιος μου είναι 5 ετών και η μικρότερη κόρη μου είναι 3 ετών. Ζούμε στο διαμέρισμά μας, κάναμε οικονομίες για πολύ καιρό και τελικά καταφέραμε να αγοράσουμε το δικό μας.
Τόσο οι γονείς μου όσο και οι γονείς του συζύγου μου μας βοήθησαν σε αυτό. Δεν μπορώ να πω ότι επένδυσαν πολλά χρήματα, αλλά βοήθησαν όσο μπορούσαν, και τους είμαστε ευγνώμονες γι’ αυτό. Ο σύζυγός μου και εγώ ζούσαμε πολύ φιλικά και υπήρχαν τόσο λίγες διαφωνίες μεταξύ μας, ώστε θα μπορούσαμε να χαρακτηριστούμε ιδανική οικογένεια.
Αλλά λόγω των γονέων του συζύγου μου, έχουμε συγκρούσεις που με τρελαίνουν. Αγοράσαμε ένα αυτοκίνητο πριν από δύο χρόνια. Έτυχε να πηγαίνω στη δουλειά μου πιο γρήγορα με τα μέσα μεταφοράς παρά με το αυτοκίνητο, οπότε μόνο ο σύζυγός μου χρησιμοποιεί το “χελιδόνι” μας, και μάλιστα πολύ σπάνια
. Οι γονείς του συζύγου μου έχουν πετύχει σε αυτή την επιχείρηση και οδηγούν το αυτοκίνητό μας 5 φορές πιο συχνά από ό,τι εμείς. Δεν μου αρέσει, αλλά από τη στιγμή που βοήθησαν με το διαμέρισμα και πάντα βοηθούν με τα παιδιά, αγοράζουν δώρα και τέτοια, αυτός είναι ο μόνος λόγος που δεν μπορούμε να τους αρνηθούμε όταν το ζητούν.
– Ιγκόρ, πόσο ακόμα; Οδηγούν το αυτοκίνητό μας περισσότερο από εμάς, και δεν είναι καινούργιο πια. Ίσως θα μπορούσες να σταματήσεις να το δίνεις πίσω κάθε δύο μέρες.
Πες μου ότι χρειάζεσαι κι εσύ ένα”, είπα ήρεμα στον σύζυγό μου. Εκείνος σκέφτηκε ότι ήμουν άπληστη και είπε ότι θα ήταν λάθος εκ μέρους μας. Σταδιακά, άρχισε να ενοχλείται, και μια μέρα, όταν ο πεθερός μου ζήτησε ένα αυτοκίνητο, παρενέβηκα και είπα όλα όσα σκεφτόμουν. Προσβλήθηκαν, το ίδιο και ο σύζυγός μου, επειδή συμπεριφέρθηκα μη πολιτισμικά, αλλά μπορώ να καταλάβω. Νομίζω ότι σύντομα θα συνειδητοποιήσουν το λάθος τους και ο πάγος μεταξύ μας θα λιώσει επιτέλους.
