Τα είπα όλα στα παιδιά κατευθείαν στο τραπέζι γιατί ανυπομονούσαν να μάθουν ποιος κληρονόμησε την περιουσία. Ο γιος σηκώθηκε από το τραπέζι ουρλιάζοντας και είπε ότι δεν θα ξαναπατήσει το πόδι του στο σπίτι. Η κόρη μου και ο άπληστος σύζυγός της πήραν ακόμη και την τηλεόραση που τους είχε δοθεί κάποτε ως γαμήλιο δώρο, αλλά την άφησαν στο σπίτι μας επειδή είχαν ένα νεότερο μοντέλο στο διαμέρισμά τους.
Ζω εδώ και πολλά χρόνια, έχω δύο παιδιά, αλλά η ζωή συνέβη έτσι ώστε να ζω μόνη μου. Ο σύζυγός μου πέθανε πριν από έξι χρόνια και τα παιδιά μου ζουν χωριστά. Ποτέ δεν λυπήθηκα τίποτα για τα παιδιά μου, είχαν πάντα καινούργια παιχνίδια, ποιοτικά ρούχα, πολλά διαφορετικά καλούδια που πολλοί άλλοι γονείς δεν μπορούσαν να αντέξουν οικονομικά εκείνη την εποχή.
Εκπαιδευτικά παιχνίδια για αγόρια
Advertisements
Κάναμε διακοπές δίπλα στη θάλασσα κάθε χρόνο – πηγαίναμε στην Οδησσό, και μερικές φορές ταξιδέψαμε και στο εξωτερικό. Ο σύζυγός μου εργαζόταν ως διευθυντής σε ένα από τα μεγαλύτερα εργοστάσια της περιοχής και είχαμε μια καλή ζωή. Όλοι ζούσαν άνετα έτσι, αλλά η ζωή κάνει τις δικές της προσαρμογές. Ο άνθρωπος κατάφερε να προσφέρει στα παιδιά ένα μέρος για να ζήσουν, έκανε καλές επισκευές, παρήγγειλε έπιπλα από ποιοτικό ξύλο – δεν λυπήθηκε τίποτα.
Όταν ο σύζυγός μου αρρώστησε, στην αρχή δεν ζητήσαμε τη βοήθειά τους επειδή είχαμε χρήματα στην άκρη, αλλά η κατάστασή του επιδεινώθηκε και χρειαζόμασταν ακόμη περισσότερα χρήματα, και όταν απευθυνθήκαμε στα παιδιά μας για βοήθεια, ο μεγαλύτερος γιος μας μας έδωσε τα χρήματα που χρειαζόμασταν για τη θεραπεία, αλλά αμέσως μας προειδοποίησε ότι δεν είχε άλλα χρήματα, οπότε θα έπρεπε να απευθυνθούμε στην κόρη μας, όχι σε αυτόν. Τον ευχαρίστησα και πήγα σιωπηλά στο σπίτι.
Ήταν δύσκολο να συνειδητοποιήσω ότι τα παιδιά στα οποία έδινες το καλύτερο σε όλη τους τη ζωή δεν ήθελαν τώρα να βοηθήσουν τον ίδιο τους τον πατέρα. Η οικογένειά μας είχε πολλούς φίλους. Ο σύζυγός μου πάντα βοηθούσε όποιον χρειαζόταν βοήθεια. Έτσι, αφού μίλησα με τον γιο μου, δεν στράφηκα πια σε αυτόν, και δεν θα στραφώ στην κόρη μου, γιατί έχει έναν τσιγκούνη σύζυγο που λυπάται τα παιδιά για να αγοράσει καλούδια γιατί μετράει κάθε δεκάρα. Στην αρχή, οι υφιστάμενοί του μας βοήθησαν στέλνοντάς μου χρήματα κάθε μήνα.
Τους είμαι πολύ ευγνώμων γι’ αυτό. Ο σύζυγός μου ανάρρωσε, αλλά δύο μήνες αργότερα έπαθε καρδιακή προσβολή. Υπέγραψε όλη του την περιουσία σε μένα. Είπε: “Ο γιος και η κόρη θύμωσαν λίγο που ο πατέρας τους δεν τους άφησε τίποτα, αλλά τι περίμεναν; Όσο ήταν άρρωστος, ήταν μόνο δύο φορές στο νοσοκομείο, και όταν ανάρρωσε και γύρισε σπίτι, δεν βρήκαν ούτε μια ελεύθερη ώρα για να επισκεφτούν τον πατέρα και τη μητέρα τους!
Στην αρχή, ήταν δύσκολο να συνειδητοποιήσω ότι ήμουν πλέον μόνος, αλλά με την πάροδο του χρόνου συμβιβάστηκα με αυτό. Τα παιδιά μου έρχονταν πολύ σπάνια, οπότε δεν έβλεπα ούτε τα εγγόνια μου. Επισκέφθηκα μερικές φορές την κόρη μου και στη συνέχεια τον γιο μου, αλλά ήταν σαφές ότι η παρουσία μου δεν τους έκανε ευτυχισμένους, οπότε δεν τους επισκέφθηκα ποτέ για περισσότερο από μία ημέρα. Ο γείτονάς μου με βοηθούσε πάντα.
Ήταν από μεγάλη οικογένεια, αλλά πάντα έβρισκε χρόνο να με επισκέπτεται, και όταν ήμουν άρρωστος, με φρόντιζε, μου αγόραζε φάρμακα και μερικές φορές ζούσε μαζί μου για λίγο. Μετά από μια μακρά ασθένεια, για την οποία δεν γνώριζαν καν τα παιδιά μου, αποφάσισα να κάνω διαθήκη. Υπέγραψα το διαμέρισμα, το αυτοκίνητο και τη μικρή ντάτσα μου στη γειτόνισσά μου Άννα.
Ήμουν πολύ ευγνώμων σε αυτό το παιδί για τη φροντίδα της, οπότε δεν μετάνιωσα για τις πράξεις μου. Τα παιδιά μου με κάλεσαν στα γενέθλιά μου. Τα ευχαρίστησα για τα συγχαρητήριά τους και τους είπα ότι είχα συντάξει διαθήκη. Μόλις το έμαθαν, είπαν αμέσως ότι θα έρθουν να συντονίσουν τα πάντα, γιατί δεν ήταν μια τηλεφωνική συνομιλία. Δεν με πείραζε να τους τα πω όλα πρόσωπο με πρόσωπο. Τουλάχιστον με αυτόν τον τρόπο πήραν την πρωτοβουλία να έρθουν σε μένα.
Το Σαββατοκύριακο έφτασε ο μεγαλύτερος γιος μου και αργότερα η κόρη μου και ο σύζυγός της. Η Άννα με βοήθησε να μαγειρέψω το δείπνο και να στρώσω το τραπέζι και στη συνέχεια πήγε σπίτι της – δεν γνώριζε ακόμα για την απόφασή μου. Τα είπε όλα στα παιδιά στο τραπέζι, γιατί δεν μπορούσαν να περιμένουν. Μπορούσα να δω τον θυμό στα μάτια τους.
Ο γιος μου σηκώθηκε από το τραπέζι ουρλιάζοντας και είπε ότι δεν θα ξαναπατήσει το πόδι του εδώ, ενώ η κόρη μου και ο άπληστος σύζυγός της πήραν ακόμη και την τηλεόραση που είχαν πάρει κάποτε ως γαμήλιο δώρο. Έτσι έμεινα μόνη μου, με δύο παιδιά που νοιάζονταν μόνο για την κληρονομιά τους και όχι για την ίδια τους τη μητέρα. Λυπήθηκα που τα παιδιά μου είχαν γίνει έτσι, αλλά γι’ αυτά όλα μετριούνται σε χρήμα και η μητέρα τους δεν είναι κανένας.
